24 C
Tehran
جمعه, ۱ شهریور , ۱۳۹۸
سیاست، تاریخ وجامعه

داستان «۱۹۸۴» نوشته‌ی «جورج اورول» و «پروفسور حقوق بشر»

سن خیلی کمی داشتم که داستان «۱۹۸۴» نوشته‌ی «جورج اورول»، داستان‌نویس و منتقد ادبی انگلیسی را خواندم. آن زمان درک دقیقی از بلایی که نظام‌های تمامیت‌خواه بر سر انسان می‌آورند نداشتم. «مزرعه حیوانات» از معروف‌ترین آثار اورول است که در ایران شناخته‌شده و داستان ۱۹۸۴ زیر سایه‌ی مزرعه حیوانات در ایران کم‌تر خوانده شد.

اورول در این داستان به خوبی سرشت و سرنوشت نظام‌های دیکتاتوری که در آن «برادر بزرگتر» یا «ناظر کبیر» بر همه‌ی شوونات زندگی فردی و اجتماعی شهروندان سلطه و سیطره دارد را به تصویر می‌کشد.

در سیستم به تصویرکشیده‌شده در این داستان «وزارت حقیقت» وجود دارد که کارش تحریف واقعیت و ساختن آن به شکلی است که «ناظر کبیر» می‌پسندد؛ و همچنین «وزارت صلح» که کارش جنگ‌افروزی است و «وزارت عشق» که کار آن نابودی منتقدان و «پلیس اندیشه» که کارش ویرانی اندیشیدن برخی نهادهای این نظام است.

«انجمن جوانان ضد سکس» یکی دیگر از نهادهای این حکومت توتالیتر است.
جالب است که اعضای این گروه که قرار است برای سکس در جامعه محدودیت ایجاد کنند خودشان با اعضای «حزب» به کرات می‌خوابند.

«جولیا» یکی از اعضای این انجمن که دل خوشی از حزب ندارد در جایی از داستان می‌گوید:

«به هنگام هم‌آغوشی، نیرو مصرف می‌کنی. و پس از آن احساس خوش‌حالی می‌کنی و ککت برای هیچ چیز نمی‌گزد. آن‌ها نمی‌توانند چنین چیزی را تحمل کنند. از تو می‌خواهند که در تمام احوال سرشار از نیرو باشی. تمام این قدم‌روها و هلهله‌ها و پرچم‌تکان‌دادن‌ها جز نیروی شهوی فروکوفته نیست. اگر در درون خوش‌حال باشی، چه دلیلی دارد که درباره‌ی ناظر کبیر، و برنامه‌ی سه‌ساله و مراسم دودقیقه‌ای نفرت و دیگر کوفت و زهرمارها دچار هیجان شوی.
… بین عفاف و همرنگی سیاسی، پیوندی مستقیم و نزدیک برقرار بود. چراکه نیاز به ترس و نفرت و خوش‌باوری دیوانه‌وار در اعضای حزب، جز با سرکوب‌ردن غریزه‌ای قدرتمند و به کار بردن آن به عنوان نیرویی محرک، چگونه می‌توانست استقرار یابد.» (۱۹۸۴، ترجمه، صالح حسینی، انتشارات نیلوفر)

جورج اورول در این کتاب حکومت‌های کمونیستی را مورد نظر دارد اما کافی است شما به وزارت‌خانه‌ها و نهادهای جمهوری‌اسلامی و کارکردهای‌شان به عنوان یک نظام توتالیتر توجه کنید تا به شباهت‌های نزدیک پی ببرید.

شاید اگر جورج اورول امروز زنده بود یکی از شخصیت‌های داستان خود را «پروفسور حقوق بشر» نام می‌نهاد؛ هم‌ او که کارش توجیه نقض حقوق بشر در کشور و دروغ گفتن در مورد آن مقابل دوربین‌ها است. مردمی هم در داستان اورول وجود می‌داشتند که به این پروفسور، امیرکبیر می‌گفتند و از او حمایت می‌کردند و زندانیان سیاسی پیشین و کنونی و پسینی هم در داستان بودند که فریاد می‌زدند که حکومت «ناظر کبیر» خیلی هم خوب است.

@behzadmehrani

مطالب بیشتری که ممکن است مورد علاقه شما باشند

اذعان علی‌اکبر صالحی به دروغگویی و پنهان‌کاری جمهوری اسلامی درباره راکتور آب سنگین اراک (فیلم)

cafeliberal

سوریه، بندر طرطوس را به مدت ۴۹ سال به روسیه واگذار کرد

cafeliberal

مرتضی کلانتریان مترجم برجسته خودکشی کرد

cafeliberal

اسرائیل تهدید کرد: می‌توانیم به ایران ضربه بزنیم

cafeliberal

ایران قهرمان کشتى فرنگى آسیا

cafeliberal

زنگنه می گوید “تحریم های آمریکا هوشمند و دردناک است”، ولی سران پتروشیمی می گویند “جای نگرانی نیست”

cafeliberal