4.7 C
تهران
دوشنبه, ۲۸ بهمن , ۱۳۹۸

شلیک تیرهوایی و گاز اشک آور نیروی انتظامی به سوی روستاییان

۰ …..

روز شنبه پنجم بهمن ماه دشت‌های اطراف روستای «بنه قیصر» از توابع سردشت شهرستان دزفول شاهد درگیری کشاورزان این روستا و نیروهای امنیتی بود.

درگیری که به پایان رسید یک عده از کشاورزها که مابین دشت و زمین‌های کشاورزی در کش و واکش پلیس‌ها دویده و کتک خورده بودند با حال نزار راهی خانه‌هایشان شدند.

روستاییان ساکن دهی که یک بخش از «ماهور برنجی» است نسبت به واگذاری زمین‌های کشاورزی که تنها منبع درآمد زیست آنهاست، به بخش صنعت معترضند.

آنها از همان سال‌های آغازین بعد از انقلاب ۱۳۵۷ تا کنون برای باروری این زمینها تلاش کرده اند.

آن طور که محلی‌ها می گویند، به نظر می‌رسد با اعمال نفوذ و مداخله «عباس پاپی زاده»، نماینده حوزه انتخابیه شهرستان دزفول قرار است زمین‌های متعلق به کشاورزان ، تبدیل به واحدهای صنعتی یا به عبارتی «کارخانه قند» شود.

یکی از اهالی روستا که در غیاب اینترنت و وسایل ارتباط جمعی، خبر این درگیری را به ایران وایر رسانده، در مورد مقاومت روستاییان برای پذیرش این تغییر می‌گوید: «مردم با چنگ و دندان زمین‌هایشان را حفظ می‌کنند و همین باعث شده عده زیادی از افراد نیروی انتظامی که حدود شصت یا هفتاد نفری می‌شدند در دشت‌های حوالی روستا با مردم معترض درگیر شده و با شلیک تیر هوایی و گاز اشک آور و همچنین ضرب و شتم روستاییان با باتوم، آنها را راهی خانه‌هایشان کردند.»

«علی مراد شهیون» از اهالی این روستای کم جمعیت است، او از دلایل مقاومت روستاییان در مقابل این تغییر می‌گوید: «بیش از هفتاد سال است که پدربزرگم و بعد از او پدرم در این منطقه به کار کشاورزی مشغول بوده اند. به نظر ما این واگذاری قانونی نیست. آنها می‌گویند ما زمین‌ها را به اصطلاح خودمان « واگر» کرده‌‌ایم یعنی سند مالکیت نداریم. اما واقعیت ندارد و ما سالهاست به آبادی این زمین‌ها کمک کرده ایم.»

او می‌گوید درد زمین خواری و تصاحب املاک روستاییان در این منطقه بسیار عادی شده است و برای اثبات گفته‌هایش به زمین‌های کشت و صنعت شهید رجایی اشاره می‌کند که با قیمت ناچیز از دسترس کشاورزان خارج شد.

اهالی روستا معتقدند کل ماجرا به شیطنت آقای عباس پاپی زاده، نماینده مردم دزفول برمی گردد.

«آقای پاپی زاده زنگ می‌زند نیروی انتظامی تا بیایند با مردم محلی و کشاورزها برخورد کنند و درگیر بشوند. از سیاستمداری همین اندازه می‌دانند که بزنند و زخمی کنند. بلد نیستند که باید کشاورزان محلی را راضی کرد برای تاسیس کارخانه. زمین خوارها زورشان به کشاورزان ضعیف می‌رسد چون مردم این روستا به ندرت به اینترنت دسترسی دارند و اخبار مربوط به این منطقه کوچک به بیرون درز نمی‌کند.»

بنه قیصر روستای کوچکی از توابع دهستان ماهوربرنجی است. دهستانی که سی کیلومتر با دزفول فاصله دارد و اغلب ساکنان آنجا از قوم بختیاری هستند.

کشاورزان می‌گویند مخالف توسعه صنعتی نیستند اما سدسازی یا ساخت کارخانه و تاسیسات نباید بخش کشاورزی را در معرض نابودی قرار دهد.

این موضوع پیش از آن هم محل درگیری و مناقشه بین کشاورزان این منطقه با سیستم دولتی بوده است. سال ۱۳۹۴ و در زمان احداث کارخانه فولاد روهینای جنوبی، بخش دولتی اقدام به

تصرف زمین‌های کشاورزی بیش از دویست کشاورز سنتی در این منطقه کرد در حالی که کشاورزان عشایر آن حوالی می‌گفتند هیچ محدودیتی برای احداث کارخانه یا گسترش اراضی صنعتی در زمین‌های وسیع غیر کشاورزی وجود ندارد.

علی مراد می‌گوید آنها به بهانه‌های مختلف می‌خواهند دست کشاورزها را از زمین‌هایشان کوتاه کنند. به بهانه توسعه فضای سبز، به بهانه گسترش بخش صنعتی و یا احداث کارخانه فولاد و قند یا خانه سازی و کارهایی از این قبیل.

به گفته این فرد ساکن روستای بنه قیصر، مردم به جد معتقدند دست زمین خواران وابسته، حمایت عباس پاپی زاده و منفعت‌های بزرگ در میان است وگرنه چرا باید کشاورز را بعد از یک قرن تلاش و حاصلخیزی زمین از آنجا بیرون کرد؟ آنهم کشاورزی که جلوی خشکسالی و بی‌برگ و باری زمین مقاومت کرده و زنده مانده است.

تصاحب و بیرون راندن کشاورزان از زمین‌های کشاورزی بارها در آن منطقه تکرار شده و گاه با اتفاقات ناخوشایندی گره خورده است.

روز دوم فروردین ماه سال ۱۳۹۸ بود که علیرغم حکم قضایی برای ادامه کار کشاورزان مالک اراضی منطقه «شاداب عبدل» دزفول، زمین‌های زیر کشتشان توسط سپاه پاسداران تصرف شد. کشاورزان عصبانی هم با سردادن «مرگ بر زمین خوار» وارد محوطه سپاه پاسداران شدند و اعتراضشان در نهایت به درگیری و خشونت منتهی شد.

علی مراد می‌گوید در جریان هجوم نیروی انتظامی به کشاورزان بنه قیصر هم عده زیادی مورد ضربه و آزار و کوفتگی قرار گرفته اند.
کسانی هم هستند که مثل کشاورزها فکر نمی‌کنند. آنها معتقدند تنها راه اشتغالزایی و توسعه پایدار و قابل اتکا، تبدیل مناطق بی‌بازده کشاورزی به کارخانه‌های فعال است.

«میراب رشنو» که از مدیران یک واحد تولیدی در شهرک صنعتی شماره دو دزفول است هزارگاهی ماجرای اعتراض کشاورزان محلی و توسل به زور برای اخراج آنها از این زمین‌ها را می‌شنود و اخبار آنها را دنبال می‌کند.

او بسیار متاسف است که شیوه برخورد با این کشاورزان عادلانه نیست و بر این باور است که باید با همت بیشتر، رضایت آنها برای ترک زمین جلب می‌شد و با دل خوش راهی می‌شدند. اما می‌گوید: «باید پذیرفت که پیشرفت این منطقه در گرو این تغییرات و دگردیسی هاست.

این افراد دهه‌های متوالی است روی زمین‌ها کشت می‌کنند. عایدی آن چنانی ندارند و با فقر درگیرند. دایما هم می‌نالند که دولت کاری برایشان نمی‌کند. حالا یک نفر می‌آید تا تغییر ایجاد کرده و اشتغالزایی کند اما مردم در مقابلش مقاومت می‌کنند.»

روستاییان اما سوالات زیادی دارند. سود حاصل از این تغییرات به جیب مردم محلی و کشاورزان سرازیر خواهد شد؟ اجرایی شدن طرح‌های صنعتی حوالی شهر دزفول، ساخت ویلاها و مراکز تفریحی غیر مجاز و تغییر کاربری زمین‌های کشاورزی به کاربری صنعتی، جز سرازیر کردن اندک درآمد کشاورزان محلی به جیب بخش دولتی و نیمه دولتی و افراد متنفذ وابسته، تا کنون چه عایدی امیدبخشی به همراه داشته است؟

لینک مطلب

مطالب بیشتری که ممکن است مورد علاقه شما باشند

طرح جدید جمع‌آوری کودکان کار با چاشنی محدودیت برای حامیان حقوق کودکان!

cafeliberal

آیا انقلاب ۵۷ خشونت‌پرهیز بود؟ بحث توییتری محمدرضا یزدان‌پناه و جواد خادم

cafeliberal

به دستور دادسرای ارشاد اسلامی صفحه اینستاگرام خواننده زن «ربّنا» مسدود شد

cafeliberal

مسئولان بی‌خبر از افزایش قیمت نان در پایتخت؛ آقایان نان نمی‌خورند؟

cafeliberal

ایران: جامعه‌ای با اشتغال نامتوازن و نابهنجار؛ مجید محمدی

cafeliberal

زندگی مجازی قربانیان سقوط (بخش دوازدهم)؛ ما چقدر در وطن غریبیم

cafeliberal
ajax-loader