4.7 C
تهران
دوشنبه, ۲۸ بهمن , ۱۳۹۸

ضرب و شتم و تبعید نرگس محمدی به زندان زنجان

 تقی رحمانی: پروژه مرگ یا معلول سازی فعال حقوق بشر را دنبال می کنند 

تقی رحمانی، فعال سیاسی و همسر نرگس محمدی در مصاحبه با کمپین حقوق بشر در ایران گفت که وزارت اطلاعات با تبعید نرگس محمدی به زندان زنجان، آگاهانه پروژه مرگ و معلول سازی این فعال حقوق بشر را دنبال می کند.

آقای رحمانی به کمپین گفت که نرگس محمدی مورد ضرب و شتم قرار داده اند و رئیس زندان بارها سر او را به دیوار کوبیده و به زندان زنجان تبعید کرده اند.

نرگس محمدی،  فعال سرشناس حقوق بشر و نایب رئیس و سخنگوی کانون مدافعان حقوق بشر است که به ۱۶ سال زندان محکوم شده است. او در نامه ای از زندان زنجان اعلام کرده است که غلامرضا ضیایی، رئیس زندان اوین، شخصا به او حمله فیزیکی کرده و دشنام داده: “آقای ضیائی و بیش از بیست مرد و زن دورم حلقه زدند و با هل دادن و گرفتن بازوها و دست‌هایم من را به داخل آمبولانسی هل دادند. آقای ضیائی از دو طرف بدنم دستانش را قلاب کرد و من را از جا کند و با سر داخل ماشین فرو برد.”

نرگس محمدی به همراه ۷ زندانی سیاسی زن از روز شنبه در همبستگی با قربانیان اعتراضات آبان ماه در زندان اوین دست به تحصن زده اند. آنها اعلام کرده بودند که “در همراهی با مطالبات مردم تحت ظلم و ستم و در همزمانی یلدای امسال با چهلم کشته‌شدگان اعتراضات مردمی و در اعتراض به سیاست‌های سرکوبگرانه حکومت علیه مردم ایران و اختناق حاکم بر جامعه از روز شنبه ۳۰ آذرماه امسال از ساعت ۹ صبح در دفتر بند زنان سیاسی زندان اوین به تحصن خواهیم نشست و این شب نه تنها پای سفره یلدا نمی‌نشینیم بلکه در دفتر زندان یاد عزیزان کشته شده را گرامی خواهیم داشت.”

آتنا دائمی، منیره عربشاهی، یاسمن آریانی، صبا کردافشاری، مژگان کشاورز، سهیلا حجاب و سمانه نوروزمرادی دیگر زندانیان سیاسی زن هستند که دست به تحصن زده اند و از وضعیت آنها هیچ خبری در دست نیست. معصومه نعمتی، مادر آتنا دائمی در مصاحبه با کمپین گفت که “از ساعت ۷ روز شنبه هیچ خبری از وضعیت دخترش ندارد. به گفته خانم نعمتی، تلفن های بند زنان زندان اوین قطع شده و زندانیانی که تحصن کرده اند تا سه هفته ممنوع الملاقات شده اند.”

مادر آتنا دائمی به کمپین گفت که این زندانیان سیاسی را تهدید به تبعید به زندان قرچک و دیگر زندان های شهرستان ها کرده اند.

تقی رحمانی درباره وضعیت نرگس محمدی که به زندان زنجان تبعید شده به کمپین گفت: “نرگس را بدون اسباب و وسایل اش و با ضرب و شتم به زندان زنجان تبعید کرده اند. زندان زنجان همان زندانی است که قبلا مدتی نرگس آنجا زندانی بود و وضعیت جسمانی اش به شدت وخیم شده بود. حالا برنامه وزارت اطلاعات برای تنبیه نرگس را به بهانه تحصن عملی کرده اند و خودشان هم می دانند که این زندان، پروژه مرگ است یا پروژه معلول سازی فعال حقوق بشر. یعنی آگاهانه این تبعید صورت گرفته.”

به گفته آقای رحمانی، هنگام انتقال از زندان اوین، نرگس محمدی به شدت مورد ضرب و شتم قرار گرفته است.

 او به کمپین گفت که “بهانه تبعید نرگس، تحصن بوده اما از وقتی آقای ضیایی، رئیس زندان اوین شده حقوق زندانیان را از آنها گرفته. تلفن های نرگس قطع شده و او از مرداد ماه نتوانسته با بچه هایش تلفنی صحبت کند. حرفش هم مشخص است در زندان فعالیت نکنید و موضع نداشته باشید. بعد از نامه مشترکی که نرگس با نازنین زاغری داده بود درباره وضعیت زندان، تهدید کرده بودند که تو را تبعید می کنیم اطلاعات تهدید کرده بود و حالا هم تهدیدشان را عملی کردند.”

غلامرضا ضیایی که اوایل مرداد امسال با حکم مدیرکل زندان‌های استان تهران به ریاست زندان اوین منسوب شده، نقش مهمی در افزایش فشار و وضع محدودیت‌های غیر قانونی بر زندانیان این زندان داشته‌ است. ضیایی پیش از این ریاست زندان رجایی‌شهر کرج را بر عهده داشت که به شرایط نامناسب برای زندانیان شهرت دارد. وی همچنین در سال ۱۳۸۸ و در زمان وقوع جنایات کهریزک که به قتل چندین تن از معترضان به نتایج انتخابات انجامید، رییس این بازداشتگاه بود.

نرگس محمدی در نامه ای از زندان زنجان نوشته است که از شدت خشونت صورت گرفته در جریان تبعید او از زندان اوین “شوکه” شده است.

خانم محمدی نوشته است که او را با عنوان ملاقات با وکیل به دفتر اجرای احکام زندان اوین و سپس دفتر رئیس زندان برده اند: “ماموری از وزارت اطلاعات هم در داخل اتاق بود. آقای ضیایی بلافاصله با صدای بلند و لحن توهین آمیز شروع به صحبت کردند که گفته بودیم یا تحصن را جمع کنید یا برخورد خواهیم کرد. تو از خارج پول می‌گیری و این کارها را می کنی و من برخورد می کنم. توضیح های من کارساز واقع نشد. آقای ضیایی دوباره شروع به توهین کردند و گفتند تو که تو آخر رذالت هستی.”

نرگس محمدی نوشته است که “رئیس زندان تهدید می کرد که تو فکر می کنی هر چه بخواهی،‌ می توانی بگویی!‌ حالا نشانت می دهیم. و من متوجه شدم که برای بریدن صدای من، نظام جمهوری اسلامی ایران از هیچ اقدام خشونت آمیز، از زندان و حبس های طولانی مدت تا ندیدن فرزندانم و حتی قطع تماس تلفنی و نشنیدن صدایشان و ضرب و شتم و تبعید و توهین و هتک حرمت دریغ نمی کند.”

متن کامل نامه نرگس محمدی از زندان زنجان به شرح ذیل است:

سوم دی روز نکبتی خشونت عریان مردان امنیتی و زندان علیه من بود

پس از چهار ماه و نیم محرومیت از تلفن به فرزندانم با اقدام دیگری از سوی نهادهای امنیتی-قضایی مواجه شدم که هنوز از شدت خشونت و بی رحمی های صورت گرفته شوکه هستم. پس از اعلام تحصن با حضور گسترده نیروهای امنیتی سپاه و وزارت اطلاعات در پشت بند زنان و حضور معاونین زندان آقایان محمدی و سلمانی و سپس حضور ریاست زندان آقای غلامرضا ضیایی مواجه شدیم. ریاست زندان در ابتدای تحصن اعلام کرد که با جمع متحصنین برخورد خواهد کرد و اولین اقدام قطع تلفن متحصنین خواهد بود. ۲ روز بعد از تحصن دستور کمیته انضباطی زندان مبنی بر محرومیت از ۳ نوبت ملاقات به ما ابلاغ شد.

در تاریخ ۳/۱۰/۹۸ ریاست بند زنان سرکار خانم عبدالحمیدی نامه ای را به من نشان دادند که جهت ملاقات با وکیل باید به دفتر اجرای احکام بروم. دوستان متحصن ام معتقد بودند که این یک فریب است و با این دروغ می خواهند من را از بند به بیرون ببرند. من از رییس بند پرسیدم که آیا ملاقات با وکیل واقعی است و ایشان گفتند بله وکیل شما در اجرای احکام منتظر شماست. به دفتر اجرای احکام رفتیم اما نه دفتر دایر بود و نه خبری از وکیل بود. من را به ساختمان ریاست زندان بردند و وارد اتاق آقای ضیایی شدیم. ماموری از وزارت اطلاعات هم در داخل اتاق بود. آقای ضیایی بلافاصله با صدای بلند و لحن توهین آمیز شروع به صحبت کردند که گفته بودیم یا تحصن را جمع کنید یا برخورد خواهیم کرد. تو از خارج پول می‌گیری و این کارها را می کنی و من برخورد می کنم. توضیح های من کارساز واقع نشد. آقای ضیایی دوباره شروع به توهین کردند و گفتند تو که تو آخر رذالت هستی.

وقتی متوجه شدم ملاقات با وکیل اساسا دروغ است و من را برای خروج از بند فریب داده اند و آقای ضیایی از هیچ توهین و تهدیدی دریغ نمی کند از جایم بلند شدم و بی هیچ پاسخی به ایشان اتاق را ترک کردم. از پله ها پایین آمدم، صدای دویدن آقای ضیایی را پشت سرم شنیدم و دو قدمی در خروجی ساختمان ریاست ناگهان با صحنه های وحشتناکی مواجه شدم،‌ آقای ضیایی و چند مرد دیگری که آماده بودند مانع خروج من از در شدند، آقای ضیایی با تمام قدرتش بازوهایم را گرفت و آنچنان به کنج راهرو کشاند که شوکه شده بودم، هر بار به سمت در می رفتم با هجوم وی و مردهای همراهش به این طرف و آنطرف پرتاب می شدم، خودم را به در خروجی رساندم و دوباره به من حمله ور شدند. در حالی که بازوهایم را گرفته بود و به عقب می کشید دستم را به در کوبیدم که شیشه های در خرد شد و دستانم را برید و خون از آنها جاری شد. آقای ضیایی دستم را گرفته بود و به سمت بالای پله ها می کشید تا به اتاق خودش ببرد و من مقاومت می کردم که دیگر به اتاق نروم و از ساختمان خارج شده و به بند برگردم. آن چنان دستانم را با قدرت به سمت بالا می کشید که کتفم صدای بلندی داد و من خواهش می کردم که دستانم دارند می شکنند و از جا کنده می شوند و دستانم را که خونریزی می کرد ول کنند.

مرا از ساختمان بیرون بردند و ناگهان متوجه شدم که در عقب آمبولانس را باز گذاشته‌اند و قصد دارند من را داخل آن، هل بدهند. مقاومت کردم ناگهان آقای ضیایی و بیش از ۲۰ مرد و زن دورم حلقه زدند و با هل دادن و گرفتن بازوها و دستهایم من را به داخل آمبولانس هل دادند که پاهایم را به آمبولانس تکیه دادم و بالا نرفتم. آنچنان فشاری وارد می کردند که نگران بودم که پاهایم بشکنند. به زحمت از بغل آمبولانس جلو دویدم و همه مردها و زنها محاصره ام کردند، به مقابل بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات و بهداری که رسیدیم من را از ادامه مسیر به سوی بند زنان منحرف کردند و ایستادم و حرکت نکردم، آقای ضیایی دوباره فریاد زد که نمی گذارم به بند زنان برگردی و تو دیگر پایت به بند نمی رسد. ناگهان پژویی جلوی پایمان ایستاد. ناباورانه آقای ضیایی از دو طرف بدنم دستانش را قلاب کرد و من را از جا کند و با سر داخل ماشین فرو برد، مقاومت کردم اما از پشت آنچنان فشار داد که داخل ماشین افتادم. سر و پاهایم درد گرفته بود و بیشتر از این نمی توانستم مقاومت کنم. مقابل بند ۲۰۹ وزارت اطلاعات و بهداری متوقف شدیم. خانم عبدالحمیدی و خانم اسماعیلی از هم می پرسیدند واقعا چه خبر است! در یک نگاه متوجه شدم حدود ۳۰ نفر از نیروهای وزارت اطلاعات و آقای همتی (رابط وزارت اطلاعات) و حدود ۲۰ نفر از نیروهای زندان و آقای ضیایی و معاونان و افسر جانشین ها و بی سیم به دستهایی در اطراف من جمع شده اند،‌ پرسنل بهداری به بیرون آمدند و آقای ضیایی سرشان فریاد می زد که بروید داخل و در بهداری را با داد و فریاد بست.

میان حداقل ۵۰-۶۰ نفر نیروی امنیتی- قضایی و زندان محاضره شده بودم. ماشین هایی وارد محوطه شدند، ۸ نفر داخل ماشین ها بودند و آقای ضیایی که هیچ توهین و حرمت شکنی چه به لحاظ کلامی و چه به لحاظ فیزیکی و ضرب و شتم کوتاهی نکرده بود گفت که دستور انتقال تو به من ابلاغ شده بود و می خواستم در دفترم آن را به تو ابلاغ کنم. با دیدن ماشین ها و نیروها متوجه شدم که قصد تبعید من را دارند، شروع کردم به خواندن سرود “زده شعله در چمن،‌ در شب وطن،‌ خون ارغوان ها، تو ای بانگ شور افکن تا سحر بزن شعله در کرانها“ که ناگهان مردان ریش دار وزارت اطلاعات از پشت به من حمله کردند و با مشت داخل ماشین انداختند و من دوباره از زندان عمومی زنجان سر درآوردم.

داخل ماشین در حالی که تمام مدت ( حداقل ۲ ساعت) دستانم خونریزی داشت و به علت استفاده از وارفارین به دلیل آموبولی ریه،‌ خونریزی برای من خطرناک بود و بی وقفه ادامه داشت،‌ نیروهای اطلاعاتی دست‌بند را وحشیانه روی زخم مج دستم کوبیدند که شدت خونریزی را زیاد کرد و خون قطره قطره روی لباسهای من می ریخت و من در بهت و حیرت بودم که آیا پیام تحصن ما چند زن از زندان اوین در همراهی با مردم تحت ظلم و ستم ایران باید چنین تاوانی داشته باشد!

رییس زندان تهدید می کرد که تو فکر می کنی هر چه بخواهی،‌ می توانی بگویی!‌ حالا نشانت می دهیم. و من متوجه شدم که برای بریدن صدای من، نظام جمهوری اسلامی ایران از هیچ اقدام خشونت آمیز، از زندان و حبس های طولانی مدت تا ندیدن فرزندانم و حتی قطع تماس تلفنی و نشنیدن صدایشان و ضرب و شتم و تبعید و توهین و هتک حرمت دریغ نمی کند.

 سوم دی برای من روز نکبتی خشونت عریان مردان امنیتی و زندان علیه من بود که بارها گفتم هیچ امکان زندگی را برای من باقی نگذاشته است و اما آنچه در این بند عمومی در میان زنان متهم و مجرم عادی و با تن پر از کبودی و زخم و درد من را سرپا نگه داشته، عشقم به ملت سربلند و رنج کشیده سرزمینم و آرمان عدالت و آزادی است.

به خون پاک به ناحق ریخته مظلومان کشته و مجروح شده سوگند یاد می کنم تا لحظه دم فروبستن ابدی از گفتن حق و از فریاد بر سر ظالم و حمایت از عدالت جویان و آزادیخواهان و تحقق صلح پایدار دست برنخواهم داشت.

جمهوری اسلامی ایران هر آنچه را داشتم از من ربود و غارت کرده است اما قلب در سینه ام به یغمای مردان قدرت پرست طالم در نخواهد آمد و با فریاد مادران جگر سوخته و مردان آزادیخواه و جوانان پرشور سرزمینم خواهد تپید و فریادم را قدرت خواهد بخشید.



لینک مطلب

مطالب بیشتری که ممکن است مورد علاقه شما باشند

ضرب الاجل کوتاه مدت ترامپ به ایران از طریق عمان به تهران ارسال شده

Jahan

تیم ایران با تشویق‎‌ها و سرویس‎های سنگین در صدر لیگ ملت‎های والیبال ماند

cafeliberal

چگونه نفتکش‌های حامل نفت قاچاق ایران لو می‌رود؟

Jahan

تغییر فاحش سیاست جمهوری اسلامی؛بوی نرمش قهرمانانه می آید

Jahan

روحانی: نه از میدان جنگ می‌ترسیم، نه از میز مذاکره

cafeliberal

مشکل توئیت‌های «رادیو فردا»

cafeliberal
ajax-loader